Jarenlang heb ik mijn lichaam gehaat. Kunt ge u da voorstellen? 🥴 Ik ben zwaar gepest geweest tot mijn 16e, had een moeder die niet zo'n fijne opmerkingen maakte over mijn lichaam en groeide dus op met een heel vertekend beeld van wat zelfliefde betekende. Ik haatte mijn lijf, vond het irritant omdat het er niet uit zag zoals dat van iedereen anders. Na mijn burn-out was het nog erger. Het voelde voor mij alsof mijn lijf mij verraden had, want het deed niet meer wat ik wou,

Feeling really sad today. Ik wou mezelf vandaag graag verwennen door pannekoeken te bakken, maar ik had een hele slechte nacht and my body is telling me: not today b*tch! En da is frustrating as fuck. Vooral omda ik gisteren best een goede dag had, zowel fysiek als mentaal. En dan is er toch altijd zo efkes die hoop. De hoop op beterschap. De hoop da de afgelopen dagen/weken/maanden mss toch ni the new normal moeten zijn. De hoop da ge misschien stillekes genezen zijt, zonder

Ik merk dat ik de laatste dagen in een soort van rouwprocess zit. Rouw voor de dingen die kleine Nikki mee moest maken en waar niemand haar voor beschermde. Rouw voor bepaalde moederlijke liefde die ik graag had willen hebben, maar moest missen. Rouw voor bepaalde ideeën, beliefs and programming die mee zijn gegeven maar waar ik niks mee ben. Rouw voor mijn hele bloedlijn, because if I did not get it, they sure as hell didn't receive it. I want it to end with me, maar manneke

Ik vraag me soms af of mensen die gezond zijn stil staan bij hoe ongemakkelijk het leven is als iemand die onzichtbaar ziek is. Hoe de wanhoop kan toeslaan, omdat je het gevoel hebt van vast te zitten in een lijf da ni mee wil en een maatschappij die nimeer voor u gemaakt is. Hoe verdrietig het is om elke dag opnieuw te voelen hoe hard ge uit de boot valt en hoe zeer ge daar dan ook nog eens op beoordeeld wordt, alsof ge ni hard genoeg uw best doet. Ik vraag me af of gezonde

Voor mijn burn-out was zoals ieder van ons, zoals de maatschappij het ons had aangeleerd: altijd maar blijven doorgaan, niet stilstaan, invallen voor collega's, buren helpen. Tot ik er bij neer viel.😩 Klinkt vast bekend, toch? Anders zou je hier ni niet zijn 🙈 Na mijn burn-out heb ik geleerd dat het anders moet. Dat ik eerst voor mezelf moet zorgen, en pas aan anderen mag geven wanneer ik energie over heb. Ze zeggen niet voor niet that you cannot pour from an empty cup. Zo

Toen ik mijn burn-out kreeg, voelde het alsof de wereld op mijn hoofd viel. 🥴 It's not -what I call- such fun. Een gevoel da ge wss wel begrijpt als ge op mijn account terecht zijt gekomen. Mijn routine en werk vielen opeens weg. Alles moest ineens anders. Ik moest wennen aan een lichaam dat niet meer deed wat ik er van verlangde en niet meer kon wat ik er voor mijn burn-out van gewend was. En honestly? I thought it was annoying as f*ck!! 😤 Nu weet ik beter. Sinds mijn burn

Onlangs vond ik deze blog terug die ik ben begonnen tijdens de eerste jaren van mijn burn-out en herlas ik bepaalde dingen waarvan ik ze al vergeten was. Sindsdien blijven ze maar terugkomen en rondmalen in mijn hoofd en op de laatste dag van 2025 maakt mij dat enorm nostalgisch. Life has changed so much since I was there last. Mijn vriend (of nu dus mijn ex) en ik zijn uit elkaar sinds Mei 2023, na een relatie van bijna 10 jaar. Het appartement dat wij samen hadden gekocht,

En hoe meer rust nemen mijn leven veranderde. Wat mij het meest opvalt tijdens gesprekken met cliënten en vrienden is dat ze op zoek zijn...