Chronically ill diaries pt. 2

Ik vraag me soms af of mensen die gezond zijn stil staan bij hoe ongemakkelijk het leven is als iemand die onzichtbaar ziek is. Hoe de wanhoop kan toeslaan, omdat je het gevoel hebt van vast te zitten in een lijf da ni mee wil en een maatschappij die nimeer voor u gemaakt is. Hoe verdrietig het is om elke dag opnieuw te voelen hoe hard ge uit de boot valt en hoe zeer ge daar dan ook nog eens op beoordeeld wordt, alsof ge ni hard genoeg uw best doet.

Ik vraag me af of gezonde mensen beseffen hoe vermoeiend het is da over elke keuze die je maakt nagedacht moet worden, berekend moet worden qua tijd en lepetjes/energie en hoe die dan een negatieve impact kan hebben op uw financiën en/of uw gezondheid. Hoe ontmoedigend het is om zo vaak nee te moeten zeggen, omdat ofwel uw lijf het niet trekt, of omdat ge geen centjes over hebt om eens iets leuks te gaan doen. En nee, da wil ni zeggen da iets leuk doen daarom geld moet kosten. Tegelijkertijd is da wel iets wa onzichtbaar ziek zijn van u afpakt. Om gewoon ìets te kunnen gaan doen, zonder er over na te moeten denken.

Ik vraag me af of gezonde mensen beseffen dat velen van ons die overleven op een uitkering net dat doen.. OVERleven. Want voor het geld moet ge dit niet doen. En hoe beangstigend het is dat zoveel van onze uitkering gaat naar gewoon al betalen van de basics zoals huur en boodschappen. Hoeveel van ons are barely hanging on by a thread, en dat één slechte beslissing, één pech situatie ons in de armoede, of nog erger, schulden kan steken. Hoevelen van ons maar net financieel het hoofd boven water kunnen houden, en hoe beslissingen zoals wetten rond verlagen van een uitkering omdat je -god forbid- samenwoont met iemand die je graag ziet, ons nog meer in de armoede duwt.

Ik vraag me af of gezonde mensen hier allemaal bij stil staan. Of er mensen zijn die verder kijken dan hun neus lang is en dan hoe de media de onzichtbaar zieken portretteert. Of zij beseffen dat zij in onze schoenen kunnen staan als er één gen verkeerd hadden bij hun ontwikkeling, of één pechmoment ervaren in hun leven dat alles op z'n kop gooit. En hoe nutteloos adviezen zijn van beter uw best te doen en meer groentjes te eten. Want de mensen die onzichtbaar ziek zijn? Dat zijn strijders!

Als ge dus in dezelfde positie zit, weet da ge hier ni alleen in zijt.

I am right there with you.

Veel liefs,

Nikki.