Chronically ill diaries Pt. 4

Feeling really sad today. Ik wou mezelf vandaag graag verwennen door pannekoeken te bakken, maar ik had een hele slechte nacht and my body is telling me: not today b*tch! En da is frustrating as fuck. Vooral omda ik gisteren best een goede dag had, zowel fysiek als mentaal. En dan is er toch altijd zo efkes die hoop. De hoop op beterschap. De hoop da de afgelopen dagen/weken/maanden mss toch ni the new normal moeten zijn. De hoop da ge misschien stillekes genezen zijt, zonder da uw lichaam het u vertelde. Om dan genadeloos weer teruggeslagen te worden, en opnieuw te moeten rouwen om een stukje zelfstandigheid da ge die dag verliest.

Want er is verder weinig energie, and what little I have, I am saving to walk my dog en om mezelf van voedzaam eten te voorzien. Want ook op slechte dagen wil ik bewust omgaan met wat ik eet, en wil ik proberen om mijn lichaam nog altijd goeie bouwstenen mee te geven i.p.v. Take-away te bestellen of een pizza in de oven te schuiven. Ik zit dan ook nog eens met een aantal voedingsintoleranties en histamine issues waar ik rekening mee moet houden, dus indulging in comfortfood is ook nog ni zo gemakkelijk, want het heeft een dubbel negatief effect op mij. Which also really sucks..

Ik vind het vooral jammer voor mezelf, want onzichtbaar ziek zijn pakt echt veel van u af soms. Ja, ge moet in uzelf investeren, maar hoe doet ge da wanneer uw lijf er soms letterlijk de energie niet voor heeft om daar aan te geven en door blijven pushen u nog slechter af doet voelen? Make it make sense? En ok, ik zou nu ook gewoon ne pannekoek kunnen gaan eten, maar being outside en onder mensen kost OOK energie die ik momenteel ni heb, laat staan da ne pannekoek op restaurant tegewoordig ook wel wa kost, en ik moet zien da ik toekom met mijn uitkering.

Wa zou gij doen in zo’n geval?

Heel veel liefs,

Nikki.