Chronically ill diaries pt. 3

Ik merk dat ik de laatste dagen in een soort van rouwprocess zit. Rouw voor de dingen die kleine Nikki mee moest maken en waar niemand haar voor beschermde. Rouw voor bepaalde moederlijke liefde die ik graag had willen hebben, maar moest missen. Rouw voor bepaalde ideeën, beliefs and programming die mee zijn gegeven maar waar ik niks mee ben. Rouw voor mijn hele bloedlijn, because if I did not get it, they sure as hell didn't receive it. I want it to end with me, maar mannekelief, da's ni gemakkelijk.

En daarnaast rouw voor het lichaam dat ik had gewillen, maar in dit leven niet kreeg. Rouw voor de manier waarop onzichtbaar ziek zijn uw leven inperkt en voor de dingen die het van u afpakt. Want daar wordt nog te weinig over gepraat. Het neemt uw reputatie af. Uw vrijheid. Uw onafhankelijkheid. Uw zorgeloosheid. Uw joie de vivre. En soms, op de ergste dagen, uw hoop. Het zorgt voor wanhoop, voor frustratie en voor boosheid. Want ik heb hier niet voor gekozen, maar ik word er wel op afgerekend.

Ik wil zo graag vanalles. Ik wil naar de spirituele markt gaan in Leuven. I want to walk barefoot on the sand and have a beach day en watch the sun set while eating icecream. Maar da is helaas ni mogelijk. Warmte doet dingen met mijn lichaam waardoor leven soms harder/moeilijker is. 4u onderweg naar de zee met de trein (enkele rit, ik heb geen auto) zorgt ervoor dat ik al geen lepels/energie meer over heb tegen de tijd da ik daar ben, en dan ben ik nog ni aan't water geweest en moet ik nog terug naar huis.

Soms is het gewoon echt frustrerend om andere mensen dingen te kunnen zien doen die gij ook wilt, maar uw lijf niet toelaat en waar ge wel rekening mee moet houden. Want ik wil graag meer doen, en tegelijkertijd: doing more means feeling shittier, op de slechtste dagen. En die tegenstelling, da's soms enorm frustrerend om mee te leven.

I'm sure I can't be the only one feeling like this, en als gij dit herkent, dan hoop ik da ge weet da ge ni alleen zijt. I am right here with you en ik weet hoe boos, verdrietig en/of gefrustreerd ge u nu moet voelen. I'm not going to claim it gets better, want soms is da gewoon ni zo. En ik ga al zeker ni zeggen da ge de moed ni moogt verliezen en ni moogt opgeven, want soms helpt da geen bal om da te horen. Soms moet ge uwe shitty dag/dagen gewoon aanvaarden, choose your battles and live to fight another day.

I am sending you the biggest virtual hug right now.

Veel liefs,

Nikki.