It’s just one of those days. Gewoon zo één van die dagen waarop het voelt alsof ge moeite aan het doen zijt voor niks. Dweilen met de kraan open, zoals ze wel is zeggen. Zo’n dag waarop al uw dromen en doelen onhaalbaar lijken en het voelt alsof iedereen het zoveel beter heeft en/of doet dan gij zelf. Alsof iedereen lid is van de “I have my life together”-club, behalve gij. Because, just like my Hogwarts acceptance letter, my invitation to the IHMLT-club seems to have gotten lost in the mail....

Ik kwam deze afbeelding tegen van creator Samjayne_design en die zette me aan het denken over wat ik eerder deze week ook al voelde opkomen tijdens de ochtendwandeling met Boubouch. I do not like Januari. Like, At all. It is not -what I call- such fun. De eindejaar periode en de gezelligheid die daar voor mij altijd bij komt kijken, zijn gepasseerd. Kerstkaartjes zijn ondertussen overal aangekomen, cadeautjes zijn geopend, onze magen zijn bekomen van al dat eten en iedereen keert terug naar...

Het heeft hier de voorbije week gesneeuw, and boy oh boy, do I freaking hate it when it does! Ik wandel dan trager dan de gemiddelde bomma, puur uit angst om te vallen en nog slechter af te zijn. Ook Boubouch vond het maar vervelend, want tegen dat de week bijna om was, moest hij bijna tot aan zijn bovenpootjes door de sneeuw heen waden. Exe.puppydog also just stopped working van de kou ook, at some point, ocheire. Ik probeer natuurlijk wel te wandelen waar het voor hem te doen is, maar ook...