Chronically Ill Diaries Pt. 1

Ik vraag me soms af hoe het moet zijn om gezond te zijn. Hoe die mensen leven. Hoe het is om niet elke dag op te staan met pijn. Om je niet elke dag af te vragen "is dit het nu?" en bang te zijn voor de toekomst. Want de toekomst, dat is aftakelen, volgens de oudjes die hier aan de overkant wonen. Niet echt een tof toekomstbeeld, right?

Must be nice tho, om gezond te zijn. Om op te kunnen staan en niet meteen te denken "oei, ik heb pijn op mijn borst, nieuw symptoom or is death finally coming for me today?". Om op te staan en energie te hebben, tout court. Om op te staan en niet te moeten denken in termen van lepeltjes of te moeten kijken welke dingen vandaag kunnen en wat op de eeuwige to-do lijst blijft staan. Om drie prioriteiten te moeten stellen en de rest van de dag het schuldgevoel en de bitterheid te voelen knagen omdat je mentaal heel graag méér wil, maar dat fysiek gewoon niet kan.

Ik zou zo graag eens een dagje willen ruilen met een gezond iemand. Om op te kunnen staan en dat mijn grootste zorg van die dag "op tijd op het werk komen" is. Om uit te kunnen kijken naar een etentje met vriendinnen om mijn werkweek af te sluiten, zonder me daar 3 dagen op te moeten voorbereiden. Om om 22u30 naar de Harry Potter drone show in den Bosuil te kunnen gaan, zonder daar drie dagen van te moeten recupereren en zeer te hebben in mijn nek en schouders van het naar boven kijken. Om niet "lui" genoemd te worden, maar me een volwaardig lid van de maatschappij te kunnen voelen.

Ik denk dat ik dat nog het meest mis van al... Dat onbezorgd zijn. De mental space die constant wordt ingenomen door schuldgevoel, door angst, door berekeningen qua lepels/energie. Must be nice..