Hello 2026

Het is 4u44 als ik op mijn gsm kijk. De wereld is stil. Iedereen slaapt waarschijnlijk nog, want gisteren was het feest, maar voor mij, als onzichtbaar zieke vrouw, gaat het leven gewoon verder. Mijn onzichtbare ziekte neemt geen pauze tijdens de feestdagen. Ik heb ineens niet minder pijn, of ben ineens niet minder moe. Ik word zoals gewoonlijk wakker in de vroege ochtenduren, maar deze keer is er geen gestommel van de bovenburen te horen. Ik doe de gordijnen open en ik heb geen idee waarom, maar verwacht opeens dat de wereld er ineens helemaal anders uit zou zien. Cause I sure as hell am not the same person that I was one year ago. So much has happened in the past year, zowel goed als slecht. Ik heb veranderingen doorgemaakt waar niemand iets van af weet. My whole world was turned upside down, both in a very good way and a bad way. Maar de wereld? Die is stil, ziet er nog exact hetzelfde uit en draait gewoon door.

De eerste wandeling van 2026 met Boubouch voelt onwerkelijk. De wereld is zo stil, de straten zijn zo leeg. Van de 20 woningen die ik kan zien in mijn omgeving, brandt er maar licht in nog 2 anderen buiten die van mij. Het voelt een beetje post apocalyptisch.

Alsof wij de enigen zijn die de bombshell die 2025 was, overleefd hebben.

Niemand anders te zien. De straten zijn leeg, maar de lichten branden nog. De fontein voor het gemeentehuis brabbelt rustig verder, in de stilte van de ochtend. Hoe lang zou het duren voor dat allemaal zou wegvallen, als dit echt een post apocalyptische realiteit zou zijn?

Er is dan misschien geen echte bom afgegaan, maar voor vele onzichtbaar zieken begint het jaar alvast in mineur, want zij verliezen vandaag als eerste golf hun werkeloosheidsuitkering en zullen moeten gaan aankloppen bij het OCMW. Dat maakt me bang voor hen, want hoeveel van hen zullen gaan werken en hun lichaam verder slopen, omdat ze bang zijn om op straat terecht te komen? Hoeveel van hen maakt hun lichaam nu kapot, omdat de maatschappij niet aangepast is aan mensen die niet deftig mee kunnen? In mijn ogen is de klopjacht die nu wordt gemaakt op onzichtbaar zieken enorm invaliderend. Like you would hold it against someone dat die op vrijdagavond nooit meegaan om iets te gaan drinken, terwijl zij in een rolstoel zitten en het café waar je naartoe gaat trappen heeft aan de ingang. Like whut?? Het lijkt me allemaal zo oneerlijk, om iemand shit te geven om niet mee te kunnen, terwijl er tegelijkertijd weinig/geen aanpassingen zijn waardoor deze persoon in een rolstoel mee binnen kan. Can’t we just meet in the middle somewhere? Can’t we just be kind to people en samen zoeken naar manieren waarop iedereen mee kan, i.p.v. alles te bezien als individueel probleem? Misschien is het een utopie, maar ik denk dat de wereld er op die manier veel mooier uit zou kunnen zien.

Mijn hoop voor 2026 is dat het een jaar wordt van compassie en mededogen.

Minder “ieder voor zich” en meer “allemaal samen, op een manier die voor iedereen kan”. Een jaar van vooruitgang, in the best possible way. Een jaar van samen komen en zorgen voor elkaar. Een jaar van community en ondersteuning. Hoop doet leven, zeggen ze toch? Ik ben benieuwd wat het jaar ons mag brengen.

Waar hoopt gij dit jaar op?

Veel liefs,

Nikki.