Angst voor het leven?

Het heeft hier de voorbije week gesneeuw, and boy oh boy, do I freaking hate it when it does! Ik wandel dan trager dan de gemiddelde bomma, puur uit angst om te vallen en nog slechter af te zijn. Ook Boubouch vond het maar vervelend, want tegen dat de week bijna om was, moest hij bijna tot aan zijn bovenpootjes door de sneeuw heen waden. Exe.puppydog also just stopped working van de kou ook, at some point, ocheire. Ik probeer natuurlijk wel te wandelen waar het voor hem te doen is, maar ook dan is sneeuw gewoon irritant en kou voor zo’n klein hondje.

Daarnaast moest ik deze week twee keer op verplichte afspraak naar controle artsen. #iykyk.

De angst voor de gevolgen op mijn financiële toekomst is groot.

It’s so unreal en beangstigend dat iemand anders beslist over mijn financiële toekomst ook gewoon. En de hervorming van de regering met hun klopjacht op de langdurig zieken helpt daar ook niet bij. Het is zó vermoeiend om elke keer opnieuw het gevoel te hebben mezelf te moeten verdedigen. Om elke keer opnieuw te moeten vertellen waarom bepaalde dingen niet gaan, waarom ik daar zo beperkt in ben en waarom ff pushen en maar doorgaan een averechts effect heeft. Waarom ik 37 ben, maar mij fysiek vaak al 55+ voel. Waarom alle dingen die ik voor mijn zelfzorg doe belangrijk zijn, maar ook energie vragen. En waarom ik die MOET doen, om te voorkomen dat ik verslechter.

Als iemand die onzichtbaar ziek is en al vele paniekaanvallen heeft doorstaan, is angst ondertussen een constante metgezel geworden in mijn leven. En door al mijn zelfzorg zit die angst vaak mee op de achterbank in de auto die mijn leven is, maar soms, heel soms, kruipt die opnieuw achter het stuur. En dan voelt het alsof alles verloren is en ik mijn best moet doen om niet te verdrinken in de wanhoop die ik dan kan voelen. Want als uw lichaam u beperkt, dan kan de grote wereld daarbuiten soms heel eng zijn. Zeker als ook anderen dan nog eens over uw leven beslissen, terwijl ge zo uw best doet voor elk beetje wa ge maar kunt bereiken qua beterschap. En soms is ook da er gewoon ni. Which kinda really sucks.

En als da uw situatie is, dan wil ik u nen hele dikke virtuele knuffel sturen.

Ik ben heel dankbaar voor de lessen die ik de voorbije jaren geleerd heb en de zelfzorg tips en tricks die ik vergaard heb. Want daar kan ik nu mezelf mee helpen, maar ook u, als ge dit leest en het herkenbaar klinkt. Because both of us deserve to be as happy and helped as we possibly can be! Moest ge graag meer over willen weten over hoe ik u kan helpen, dan kan je altijd eens kijken op mijn website en eens kijken naar meer informatie over een brainstormsessie rond zelfzorg, of een deep dive zelfzorgtraject. Stuur me gerust een mailtje of een dm’meke via instagram als ge nog vragen hebt.

Veel liefs,

Nikki.