Bye bye 2025

Onlangs vond ik deze blog terug die ik ben begonnen tijdens de eerste jaren van mijn burn-out en herlas ik bepaalde dingen waarvan ik ze al vergeten was. Sindsdien blijven ze maar terugkomen en rondmalen in mijn hoofd en op de laatste dag van 2025 maakt mij dat enorm nostalgisch.

Life has changed so much since I was there last. Mijn vriend (of nu dus mijn ex) en ik zijn uit elkaar sinds Mei 2023, na een relatie van bijna 10 jaar. Het appartement dat wij samen hadden gekocht, is nu van iemand anders. Ik woon nu ergens helemaal anders, waar ik niet echt mensen ken en weinig sociaal leven heb. Het leven waarvan ik dacht dat wij het samen zouden opbouwen, ziet er dus nu helemaal anders uit. Maar daarom niet persé slechter, want ik ben wel gelukkiger. Boubouch is gelukkig nog wel bij mij en wordt in 2026 12 jaar. Hij is gelukkig nog altijd een heel vinnig venteke, mijn forever puppy.

Ik heb de laatste jaren veel aan mezelf gewerkt d.m.v. therapie en zot veel groei doorgemaakt omdat ik van de arbeidsgeneesheer mocht beginnen als zelfstandige in bijberoep en herken mezelf amper nog in bepaalde dingen die ik toen schreef. Het lijkt ook echt alsof het bijna een andere persoon was. Ik ben ondertussen zo veranderd en gegroeid, sta rechter in mijn schoenen, kieskeuriger met aan wie ik mijn energie geef en ben véél minder onzeker over mezelf en daar ben ik trots op! Deze blog herlezen heeft mij er dus op de laatste dag van 2025 wel bij geholpen om ff stil te staan bij hoe mijn leven er meer dan 10 jaar geleden uit zag en hoe ver ik sindsdien al gekomen ben. Hoe anders ik nu in het leven sta, de dingen die ik geleerd heb en mocht ervaren, ondanks mijn burn-out (en later ook de diagnose chronische vermoeidheid en een hoop voedingsintoleranties). I feel more and more like myself and I have found people that feel like my people, en da’s echt heel mooi om te mogen beseffen en om mijn jaar mee af te mogen sluiten.

Maar ook in 2025 zelf is veel veranderd en gebeurd, zowel goed als slecht. Enkele voorbeelden van de minder goeie dingen:

• De eerste drie maanden van 2025 heb ik zoveel (hoofd)pijn gehad en last van mijn sinussen, dat ik amper iets kon doen en mijn haar wassen soms echt pijn deed en me liet huilen. Daardoor ook heel veel dingen moeten missen die eerste maanden.

• Ik ben één van de langdurig zieken die dit jaar haar uitkering verloor dankzij de klopjacht die de Arizona regering heeft geopend op de langdurig zieken en die zo terechtkwam bij de RVA en de VDAB. Ik spande een proces aan tegen die beslissing en wacht nu op meer informatie hierrond, want er zijn veel dingen onduidelijk, vind ik.

• Door het hele gedoe met de regering-proces-mutualiteit een flinke terugval gehad. De voorbije 6 maanden meer naar de dokter geweest dan de voorbije 5 jaar. Opnieuw naar de kine. Opnieuw fysiek nog meer klachten.

• Ik diende voor (nog maar) de 2de keer in mijn 37-jarig bestaan een klacht in tegen een medisch persoon, dit keer nl. de controlearts die mij in Juni en September over de vloer kreeg. Deze persoon behandelde mij ronduit schandalig, alsof onzichtbaar ziek zijn mijn eigen dikke schuld was en ik gewoon maar beter mijn best moest doen. Alsof ik een tienerdochter was die iets had uitgestoken en daar nu een standje voor kreeg.

En dan nu ook enkele voorbeelden van de leukere dingen:

• Ondanks zware fysieke vermoeidheid kon ik dit voorjaar toch naar FACTS gaan en see some friends en mocht Ben Barnes op de foto met mij.

• Ik mocht dit jaar spreken over mijn boek “Wat een burn-out écht met je doet” op het Bloom Summer Festival. Het was de allereerste keer dat ik dat deed en it honestly felt like I was going to die, want het was ook nog is pokke warm die dag. Er was ook echt niemand en dan, 2 minuten voordat ik mocht beginnen, zat ineens de tent vol en hadden 11 mensen deze zomer die primeur met mij! Echt heel zot om mee te maken. Ik kreeg er ook een heel mooi compliment, nl. dat ik goed kan spreken en daar iets mee moet doen. (Dus als iemand dit hier leest en nog sprekers zoekt over zelfzorg, burn-out, onzichtbaar ziek zijn, … lmk!).

• I found a 5-leaf clover, hoe zit is da? Da’s blijkbaar maar een kans van 1 op 100.000 and your girl got it hé! I’m so lucky!

• Met lots of amazing new people (online dan) en sommigen daarvan kwamen ook hun verhaal vertellen op Stille Stemmen, de podcast die ik begonnen ben om mensen die onzichtbaar ziek zijn een platform te geven om hun verhaal te doen, want aan de reacties te zien onder artikels van HLN bijvoorbeeld, is’t nodig.. Vond ik zelf ook wel spannend, maar ’t is wel heel tof om te doen. Heel verrijkend ook, want ondanks dat we allemaal te maken hebben met een andere onzichtbare ziekte, zijn de impact, de symptomen en de beperkingen vaak wel vergelijkbaar.

• Ik werd gevraagd om mee te doen aan een project voor de warmste week, waarbij Fien als fotografe onzichtbaar ziek in beeld heeft gebracht. Het werd een enorm mooi project en het was echt super cool to see my face on a wall én op een boekenlegger. Kinda made me feel famous!

Anywhoooo… Dit is het zo’n beetje voor de laatste dag van 2025. Als ik u dit jaar nog één ding mag meegeven, laat het dan dit zijn: als gij vandaag gewoon thuis zijt, iets lekkers voor uzelf klaarmaakt (of besteld) en zoals mij waarschijnlijk om 21u al te moe zijt en om 22u ligt te snurken, let it be enough. Het hoeft ni meer te zijn. Sociale media toont u alleen maar de hoogtepunten en geeft u FOMO, dus leg uwe gsm weg, focus u op uw boek/serie/significant other/huisdier/eten/… en sluit het jaar af op een manier die bij u en uw onzichtbaar ziek lijf past. Da’s mss ni hoe ge het graag had gewilt, maar da’s wel wa binnen uw controle ligt.

Als ge graag hebt da ik over iets in deze blog nog wat uitgebreider schrijf, of ge hebt vragen rond iets, stuur me gerust een berichtje via Instagram of via auteurnikkinilsen@hotmail.com

Heel veel liefs en heel veel dikke nieuwjaarsknuffels,

N.